Jæja, þá er Jólastrympa komin heim í heiðardalinn eftir dásamlega vel heppnaða maraþonferð til útlandsins
Eftir töluverð (vægt til orða tekið!
) hlaup undanfarnar vikur (og tjah, bara nokkuð þétt hlaupasumar) var loksins komið að maraþoninu á sunnudaginn......
.... byrjum á byrjuninni.
Fríður hópur íslenskra hlaupara í Afrekshóp nokkrum hittust reifir og glaðir í Leifsstöð á föstudagsmorgun með eitt og einungis eitt markmið í farteskinu - að hlaupa et stykke maraþon í úttlandinu!
Flestir spiluðu sig frekar svala fyrir maraþonátökin og þóttust lítið stressaðir, enda átti þessi hópur það inni, verandi búin að hlaupa eins og stjörnuvitlaust fólk um stræti borgarinnar og stíga Heiðmerkur svo vikum skiptir. Kílómetratölur eins og hundrað plús sáust nokkrum sinnum á hinni margrómuðu hlaupadagbók
Eftir þægilega flugferð, skoðunarferð um borgina og hótelinntjékk var haldið í maraþonhöllina í þeim tilgangi að sækja hlaupagögn og númer. Ég lét það vera að versla mér hlaupavarning á uppsprengdu evruverði og sá hag minn vænstan í því að spara öll innkaup þar til Emoríka verður heimsótt innan skamms tíma .... þar verður spreðað í hlaupastöff enda dollarinn heldur skárri en evran
..... Nú, eftir kvöldmat og spjall var haldið í rekkju. Ég var ansi tuskuleg og tætt eftir lítinn svefn og langan dag og taldi heppilegast að skella mér í draumalandið, enda er ég ekki upp á marga fiska þegar ég er ósofin .....
....
Laugardagurinn fór í að passa upp á að ganga ekki of mikið því maður vildi jú hafa lappargarmana óþreytta daginn eftir
Við veðurfréttakonan tókum léttan verslunarrúnt í bænum ..... það er víst ennþá hægt að versla í hinni margrómuðu hennesogmáridds-búð þó að það kosti mann handleginn að versla eina evru!
Restin að deginum fór í tjill, notalegan kvöldverð með félögunum og skipulagningu á sjálfum maraþondeginum ...... maður þarf jú að ákveða klæðnað, setja tímaflöguna á skóinn, gera drykkjarbeltið klárt, taka til gelin, stilla ípóðann, næla númerið í treyjuna og tjúna sig inn á hlaupið 
Eftir mjög góðan svefn vaknaði ég á maraþondaginn ...... nákvæmlega ekkert stressuð!
Það er nú frekar ólíkt mér þegar stærri hlaup eru annars vegar því ég á það til að vera með hnút í maganum .... svona keppnishnút eins og ég fékk fyrir leiki í körfunni í den ....... þessi hnútur er nú alveg ágætur til síns brúks, þ.e. þegar hann er ekki of stór. Ef hann er hæfilegur, þá er hann bara til góða
..... En það var víst enginn hnútur þennan maraþondaginn því ég var alveg helslök á kantinum
Fékk mér grautinn minn og eina brauðsneið, drakk vel af vatni og fór að svo búnu upp á herbergi til að dressa mig upp. Bleikur var aðallitur dagsins - bleikur bolur og bleikt svitaband.... og bleikur æpod
... Veðurfréttakonan var ekki hógværari en ég í bleiku deildinni og var í dökkskærblækum topp og skærbleikum hnésokkum! Toppið það
Við vorum tignarlegar, það er ekki hægt að segja annað 
Þó að hótelið hafið verið í fimm mínútna göngufjarlægð frá maraþonhöllinni og ráslínu ákváðum við að vera snemma í því ... tíminn líður jú alltaf hraðar en maður gerir sér grein fyrir í svona aðstæðum. Eftir að hafa gengið frá fatapokum og ég hafði sagt skilið við félagana fór ég í mitt hólf við ráslínu.... og ennþá var ég mjög spök og fann bara til tilhlökkunar. Ég hafði þa líka á bak við eyrað það var fullt af fólki að fylgjast með mér heima sem var á fullu að senda mér kraftmikla og íslenska orkustrauma
.... og svo ætlaði mamam gamla að kveikja á kerti fyrir mig nákvæmlega klukkan 10 þegar hlaupið hófst .... það er rótgróin hefð hjá mútter og mér finnst hún ansi notaleg
Maraþonið sjálft gekk mjög vel. Ég fann aldrei fyrir neinu stressi á neinum einasta tímapunkti í hlaupinu, leið bara vel frá byrjun. Ég var ansi spræk í upphafi hlaups og byrjaði á fínu tempói. Fílaði mig í tætlur í bleikum bol merktum Íslandi og nafni, en ekki hvað?!!?
Veðrið var flott - það var reyndar aðeins of heitt fyrir minn smekk því sólin mætti tímanlega rétt áður en hlaupið var ræst! .... en, smá andvari á köflum reddaði mér alveg sem og skuggar af trjám og húsum. Brautin var svo gott sem flöt og áhorfendur alla leið sem voru duglegir að hvetja mann áfram. Gel-og vatnsinntaka gekk snuðrulaust fyrir sig og engin magaónot gerðu vart við sig!
Eftir um það bil 28 kílómetra fóru lappirnar að striðna upp. Ég var nú bara nokkuð ánægð með að hafa geta hlaupið svo langt án vandkvæða þar sem ég er búin að vera með eitthvað fótavesen síðastliðnar þrjár vikur! Þannig að hlutirnir voru greinilega að smella líka svona skemmtilega á rétta deginu
.... Þegar ég hafði landað 30 kílómetrum fór þetta að verða barningur við sjálfa mig og lappirnar .... var eðlilega orðin þreytt og ansi sveitt .... en vildi ekki hægja á mér ..... ekki bætti úr skák að það var haugur af fólki farið að labba ... og ég skal sko segja ykkur það að það var illa freistandi að slást bara í lið með gönguliðinu og trítla rólega í mark
... það var hins vegar ekki í boði. Hver kílómetri var því tekinn í einu og þess á milli mantraði ég: halda áfram halda áfram ekki labba ekki labba ....... sem að lokum skilaði stelpunni í mark á 3:58:12 
... þannig fór um sjóferð þá. Annað maraþonið í höfn ... og svei mér þá ef maður er ekki farin að pæla í hvar maður eigi að spreyta sig næst! 
Jæja, þetta er komið gott. Sigrún Jana, vona að þetta svali maraþonbloggfærslufýsni þinni í bili 
Jóla